Η συνεχιζόμενη κρίση στην εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι στην Κοπεγχάγη περιγράφηκε προηγουμένως στην ανάρτηση #20, “Η Ρωσο-Ορθόδοξη Κρίση στην Κοπεγχάγη”.
Πρόσφατα, το δανέζικο χριστιανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Kristeligt Dagblad δημοσίευσε ένα άρθρο που περιέγραφε αναταραχές σε αυτήν την ενορία, που πυροδοτήθηκαν από ένα κύμα πρόσφατα βαπτισμένων Δανών προσήλυτων, σχεδόν όλοι από τους οποίους είναι νέοι άνδρες με ακροδεξιές πολιτικές τάσεις (108). Εδώ, θέλω να δηλώσω κατηγορηματικά ότι το πρόβλημα σε αυτή την ενορία ΔΕΝ είναι αυτοί οι νέοι. Χρησιμοποιούνται ως εργαλεία ενός σκόπιμου προγράμματος «απο-ρωσοποίησης» από τον ηγέτη τους, έναν καταστροφικό και στασιαστή διάκονο —τον οποίο αποκαλώ «Σύντροφο Μίσα»—, τον νυν προϊστάμενο του ναού, Μιχαήλ Σουχάνοφ, ο οποίος κατέλαβε τη θέση μέσω πραξικοπήματος, χωρίς να έχει λάβει ποτέ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ιερατική εκπαίδευση.
“Το πραξικόπημα του συντρόφου Μίσα” το 2023 κατέστρεψε την ενωμένη, ακμάζουσα ενορία που ήταν το πνευματικό μου σπίτι για σχεδόν 20 χρόνια. Γι’ αυτό κατέφυγα στη Ρωσία ως “πνευματικός πρόσφυγας”. Επιπλέον, αυτό το πραξικόπημα κατέστρεψε τη βαθιά, μυστικιστική ατμόσφαιρα της «Αγίας Ρωσίας», την οποία είχε προηγουμένως καλλιεργήσει και διατηρήσει πιστά εκεί για 25 χρόνια ο ικανός και έμπειρος ιερέας, Αρχιερέας Σέργιος Πλέχοφ. Ο «σύντροφος Μίσα», αντίθετα, την απορωσίσε ενεργά, κάνοντάς την «ρωσική με μικρό ρ» (109).
Αυτή είναι μια πολύ, πολύ ιδιαίτερη εκκλησία. Ο ίδιος ο πατέρας Σέργιος έγραψε ένα βιβλίο γι’ αυτήν (110). Εδώ έμαθα ο ίδιος ορθόδοξο πνευματικό έργο, έχοντας μετακομίσει στη Δανία από τις Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως μετά το βάπτισμά μου το 2005. (Αξίζει να σημειωθεί ότι στο βάπτισμά μου, μου δόθηκε ένας δανικός σταυρός Ντάγκμαρ ως βαπτιστικός σταυρός.) Μπορώ προσωπικά να επιβεβαιώσω ότι όλοι όσοι συγκεντρώθηκαν εκεί έλαβαν ΤΕΡΑΣΤΙΑ «ειδική» «πνευματική βοήθεια». Και αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει τους πιστούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, οι οποίοι, σε αντίθεση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, αναγνωρίζουν την αγιοποίηση του αγίου μάρτυρα Τσάρου Νικολάου Β’ (ημι-Δανός): ο ίδιος επισκέφθηκε αυτήν την εκκλησία ενώ περνούσε τα καλοκαίρια του στην Κοπεγχάγη πριν γίνει Τσάρος σε ηλικία 26 ετών. Μάλιστα, την επισκέφθηκε ως Τσάρος κατά τις επισκέψεις του στην Κοπεγχάγη το 1899 και το 1901.
Εδώ, θα ήθελα να κάνω μια μεταφορική αναλογία μεταξύ του «Πραξικοπήματος του Συντρόφου Μίσα» και του Πραξικούπημα του Λένιν, το οποίο κατέστρεψε την ίδια την «Αγία Ρωσία» και οδήγησε στο μαρτύριο του Τσάρου και της οικογένειάς του. (Συζητήθηκε στην ανάρτηση 27, «Το Στέμμα του Τσάρου – Η Αληθινή Σημασία του Μαρτυρίου του Ημι-Δανού Τσάρου Νικολάου Β’ και της Οικογένειάς του»). Πρέπει να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί πιστεύουν, και οι μηχανές αναζήτησης που υποστηρίζονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη εξακολουθούν να επιστρέφουν ψευδή αποτελέσματα, ότι ο Τσάρος Νικόλαος Β’ «παραιτήθηκε».
Ελπίζω να μην είναι πολύ αργά για να αποκατασταθεί η αίσθηση της «Αγίας Ρωσίας» στην Εκκλησία του Αγίου Μάρτυρα Τσάρου στην Κοπεγχάγη. Πιστεύω ότι αυτό θα είναι δυνατό αφού η εκκλησία απελευθερωθεί από την καταστροφική κυριαρχία του «Σύντροφου Μίσα» και του Γερμανού προστάτη του.
Μετά από αυτό, οι αμφιλεγόμενοι Δανοί προσήλυτοι θα πρέπει να τύχουν θερμής υποδοχής. Θα μάθουν να συγκεντρώνονται σε χριστιανική αδελφότητα εντός της ιερής «σομπορνότητας» της «Αγίας Ρωσίας» και πώς αυτή διαφέρει από την αθεϊστική τριαδική κοινότητα του «hygge». Ίσως κατανοήσουν την πραγματική σημασία της «σομπορνότητας» της «Αγίας Ρωσίας» και του μαρτυρίου του Νικολάου Β’ για τον Ορθόδοξο κόσμο; Ίσως όλοι να πάρουν Ρωσίδες συζύγους και να γίνουν η εμπροσθοφυλακή της επιστροφής της Δανίας στον Χριστό;
(α). Η αλήθεια για τον «Σύντροφο Μίσα».
Ο πατήρ Σεργί ήταν ένας εξαιρετικά ικανός ιερέας που έκανε ακριβώς αυτό που έπρεπε να κάνει ένας Ορθόδοξος ιερέας – επιτρέποντας στο μυστικό Σώμα του Χριστού να συγκεντρωθεί μέσω αυτού ως «πυρήνα» του. Είχε έντονη επίγνωση του πνευματικού έργου της εκκλησίας, οδηγώντας στην «συνοδικότητα» της «Αγίας Ρωσίας». Και όλοι το μάθαμε αυτό, συνεργαζόμενοι μαζί του και με τη σύζυγό του, μητέρα Έλενα, τη σύντροφό του για 25 χρόνια, στην οικοδόμηση της ευημερούσας, υγιούς, ευτυχισμένης και ενωμένης ενορίας μας.
Ο Μιχαήλ Σουχάνοφ έγινε διάκονος επειδή ο πατήρ Σεργί Πλέχοφ τον πήρε «υπό την προστασία του». Αλλά αντί να μάθει και να αποκτήσει εμπειρία από τον πατήρ Σεργί, ο Σουχάνοφ έγινε αμέσως αλαζόνας και θεωρούσε τον εαυτό του «ανώτερο» από τον ιερέα. Αυτό ήταν απολύτως προφανές για μένα. Και το είπα ευθέως στον Σουχάνοφ στο Ορθόδοξο Χριστουγεννιάτικο συμπόσιο μας το 2021. Του πρότεινα να αφήσει προσωρινά στην άκρη τα άμφια του διακόνου του και να πάει κάπου αλλού, για παράδειγμα στο Αμβούργο, για να παρατηρήσει τις εμπειρίες άλλων ενοριών πριν επιστρέψει σε εμάς ως διάκονος. Του είπα ευθέως ότι μια τέτοια εμπειρία, φυσικά, περιλαμβάνει ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ, όχι ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ, του ιερέα.
Λίγο αργότερα, ο Σουχάνοφ εξαπέλυσε επίθεση κατά του πατρός Σεργκέι. Περίπου έξι μήνες αφότου χειροτονήθηκε διάκονος, διατύπωσε κάθε είδους κατηγορίες ενώπιον του αρμόδιου Γερμανού επισκόπου εις βάρος του παλαιού και εξαιρετικά επιτυχημένου πατρός Σεργκέι, κάνοντας λόγο, μεταξύ άλλων, για «σοβαρή έλλειψη λειτουργικών γνώσεων και πρακτικής εμπειρίας»
Από μια επιστολή που έγραψε αυτός ο επίσκοπος στη Μητέρα Έλενα, γνωρίζουμε ότι δύο ασυγχώρητα αδικήματα που διέπραξε ο πατέρας Σέργιος ήταν τα εξής: (i) απαγόρευσε στην οικογένεια Σουχάνοφ να παρακολουθεί τις λειτουργίες μαζί μας και (ii) απαγόρευσε στους ενορίτες να φορούν μάσκες κατά τη διάρκεια των λειτουργιών κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Ενώ δεν μπορώ να αποδείξω ότι ο Σουχάνοφ ήταν αυτός που είπε αυτό το ψέμα, μπορώ με βεβαιότητα να αποδείξω ότι ήταν ψέμα: (i) Είδα την οικογένεια του Σουχάνοφ με τα ίδια μου τα μάτια πολλές φορές στις λειτουργίες της εκκλησίας και (ii) φορούσα μάσκα εκείνες τις ώρες.
Απίστευτα, διατηρώντας στενή επαφή με το μοναστήρι του Μονάχου, ο Σουχάνοφ κατάφερε να πείσει τον Γερμανό επίσκοπο να τον χειροτονήσει ιερέα, παρά το γεγονός ότι δεν είχε φοιτήσει ποτέ σε θεολογική σχολή. Ακόμα πιο απίστευτο είναι ότι διορίστηκε ιερέας της ενορίας μας – της εκκλησίας που συνδέεται με τον Άγιο Τσάρο-Μάρτυρα – παρόλο που δεν είχε ιδέα, ούτε τότε ούτε τώρα, πώς να εκπληρώσει μια ιερατική διακονία που οδηγεί τους ενορίτες στην «συνοδικότητα» της Αγίας Ρωσίας.
Αυτός ο νεοσύστατος ιερέας εύκολα τοποθετεί τον εαυτό του «πάνω» από όλους τους άλλους, ενώ ταυτόχρονα επιδεικνύει την χριστιανική του ευσέβεια με κάθε δυνατό τρόπο. Πρόσφατα, όταν 17 ενορίτες υπέγραψαν μια επιστολή που απαιτούσε την αποκατάσταση των εκκλησιαστικών σλαβονικών λειτουργιών σε μια ρωσική εκκλησία, αυτός, με τη βοήθεια του κυβερνώντος μητροπολίτη, τους αρνήθηκε την κοινωνία μέχρι να «μετανοήσουν για την αμαρτία τους». Αφού απέβαλε μια γυναίκα που ήταν ενορίτης περισσότερο από όσο ζούσε αυτός, επειδή μίλησε ενάντια στο σκόπιμο πρόγραμμα απορωσοποίηση του, εξέφρασε την ευχή να «μετανοήσει για τις σοβαρές αμαρτίες της». Όταν επέστρεψε στην εκκλησία για να ανάψει ένα κερί και να παρακολουθήσει τη λειτουργία – μια ελευθερία που παρέχεται σε κάθε διερχόμενο τουρίστα – η αστυνομία κλήθηκε να την απομακρύνει (βλ. φωτογραφία).
(β). Η αλήθεια για τον Γερμανό χορηγό του.
Ο κυβερνών μητροπολίτης, διεκδικώντας την εξουσία του σε αυτήν την εκκλησία, επέδειξε εκπληκτική σκληρότητα εκδιώκοντας τον πατέρα Σέργιο μετά από 25 χρόνια πιστής υπηρεσίας. Έκανε στον πατέρα Σέργιο «μια προσφορά που δεν μπορούσε να αρνηθεί», με τον τρόπο ενός «γκάνγκστερ της εκκλησίας»: παραιτηθείτε οικειοθελώς, αλλιώς θα σας καθαιρέσω (με βάση τις κατηγορίες που έφερε ο «σύντροφος Μίσα»).
Αυτός ο Γερμανός επίσκοπος ζει σε έναν κόσμο εκπληκτικής υπερηφάνειας. Πίστευε σοβαρά ότι χάρη στις προσευχές ΤΟΥ στο μοναστήρι του στο Μόναχο, εμείς, οι ενορίτες, βιώναμε τακτικά υψηλά πνευματικά ύψη ενώ εργαζόμασταν με τον πατέρα Σέργιο και τη Μητέρα Έλενα στην εκκλησία στην Κοπεγχάγη που έχτισε ο πατέρας του μαρτυρικού Τσάρου.
Πολλοί από εμάς εξοργιστήκαμε με όλα αυτά. Απευθυνθήκαμε στον Μητροπολίτη Δυτικής Ευρώπης για βοήθεια. Και μας βοήθησε πραγματικά δίνοντάς μας την εξουσία να συγκαλέσουμε μια γενική συνέλευση, στην οποία έπρεπε να θέσουμε το ερώτημα: «Πρέπει να ζητήσουμε από τον Πατριάρχη Κύριλλο να μας θέσει απευθείας υπό την εξουσία του, όπως έχει γίνει σε δύο άλλες ενορίες του Πατριαρχείου Μόσχας στη Δανία;»
Ο λόγος που ο Μητροπολίτης Δυτικής Ευρώπης είχε την εξουσία να μας χορηγήσει αυτήν την άδεια είναι επειδή ο νυν κυβερνών Γερμανός Μητροπολίτης, ο οποίος διεκδικεί εξουσία, δεν την απέκτησε ποτέ νόμιμα, από την οπτική γωνία των δανικών κοσμικών αρχών. Η γερμανική επισκοπή ανήκει στη Ρωσική Εκκλησία του Εξωτερικού (ROCOR), η οποία προσπαθεί να καταλάβει τον έλεγχο της εκκλησίας από τον Αρχιεπίσκοπο Παρισίων για τουλάχιστον 12 χρόνια. Εκκρεμούν αρκετές νομικές διαδικασίες στα δανικά κοσμικά δικαστήρια. Στην πιο πρόσφατη από αυτές τις περιπτώσεις, η ROCOR προσπάθησε να αντικαταστήσει έναν ιερέα που υπηρετούσε υπό τον Αρχιεπίσκοπο Παρισίων. Το δανικό δικαστήριο του Østre Landsret εξέδωσε τελική απόφαση ότι η ROCOR δεν είχε νομική εξουσία επί της ενορίας (111). Ο ιερέας επανήλθε, παρά τις αντιρρήσεις της ROCOR, και υπηρέτησε μέχρι τον θάνατό του 10 χρόνια αργότερα. Αμέσως μετά τον θάνατό του, η ROCOR απλώς άλλαξε τις κλειδαριές στις πόρτες της εκκλησίας και δήλωσε υπεύθυνη – και πάλι, στο πνεύμα των «εκκλησιαστικών γκάνγκστερ». Ο Αρχιεπίσκοπος Παρισίων κουράστηκε να πληρώνει δικηγόρους και έτσι η διαφορά «πάγωσε» για σχεδόν 40 χρόνια.
Ο Γερμανός Μητροπολίτης έγραψε στον Μητροπολίτη Δυτικής Ευρώπης, ζητώντας του να ανακαλέσει την άδεια για τη σύγκληση γενικής συνέλευσης. Δείχνοντας την τάση του να λέει ψέματα, ισχυρίστηκε ότι η αποχώρηση του Πατέρα Σεργίου ήταν εθελοντική. Μόνο αφού ο Μητροπολίτης Παρισίων αρνήθηκε να ανακαλέσει την άδεια, ο Γερμανός Μητροπολίτης άφησε μια σκανδαλώδη επιστολή στην πόρτα της εκκλησίας στην Κοπεγχάγη, απειλώντας να αφορίσει όποιον παρευρισκόταν στη συνάντησή μας από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Στην επιστολή του, ο Γερμανός Μητροπολίτης ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η προηγούμενη δικαστική απόφαση δεν αφορούσε τη σχέση της εκκλησίας με την ROCOR.
Ο Γερμανός Μητροπολίτης τάχθηκε ανοιχτά με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος δεν αναγνωρίζει την αγιοποίηση του αγίου μάρτυρα-βασιλιά, στη διαμάχη του με τον Πατριάρχη Κύριλλο για τον «μεταφυσικό αγώνα» στην Ουκρανία (συζητείται στην ανάρτηση 28, «Μια σεβαστή αντίκρουση της ανοιχτής επιστολής του Μητροπολίτη Ιωάννη προς τον Πατριάρχη Κύριλλο σχετικά με τον συνεχιζόμενο «μεταφυσικό αγώνα» στην Ουκρανία»). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ λόγος για την σκληρή μεταχείριση του Πατέρα Σεργίου ήταν ότι ο τελευταίος υποστήριξε τη θέση του Πατριάρχη Κυρίλλου σε αυτό το ζήτημα.
(γ). Η πορεία επιστροφής στην «Αγία Ρωσία» στην Εκκλησία του Αγίου Μάρτυρα-Τσάρου στην Κοπεγχάγη.
Ειλικρινά μιλώντας: Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για μένα ήταν μια φωτογραφία της δανικής αστυνομίας που έφτασε για να εκδιώξει έναν πιστό, μακροχρόνιο εκκλησιαζόμενο, τον οποίο είχε εκδιώξει ο «Σύντροφος Μίσα». Γέμισα, πιστεύω, με δίκαιο θυμό.
Αφού εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από την έκθεση που παρουσιάστηκε στην Ανάρτηση 27, αποφάσισα ότι δεν είχα κάνει αρκετά για να ανακτήσω την εκκλησία μας και, ελπίζω, να αναζωπυρώσω την «ιερή φλόγα» της «Αγίας Ρωσίας» που άνθιζε εκεί πριν από την «απορουσσοποίηση».
Και έτσι, δύο ημέρες πριν λήξει η παραγραφή, υπέβαλα αγωγή σε δανικό κοσμικό δικαστήριο εναντίον του Γερμανού επισκόπου, την οποία μπορείτε να κατεβάσετε εδώ (112).
Έγραψα επίσης στον Γερμανό Μητροπολίτη ότι, εάν διαφωνεί με την πολύ απλή απαίτησή μου να γίνει σεβαστή η εξουσία του Αρχιεπισκόπου της Δυτικής Ευρώπης επί της Εκκλησίας μας, σκοπεύω να υποβάλω παρόμοια αγωγή σε εκκλησιαστικό δικαστήριο. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο θα είναι η Σύνοδος του Συμβουλίου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Εξωτερικού στη Νέα Υόρκη.
Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία του Εξωτερικού αναγνωρίζει την αγιοποίηση του αγίου μάρτυρα Τσάρου Νικολάου Β’ (μισός Δανός). Ποιος ξέρει; Ίσως δεν είναι ΟΛΟΙ «εκκλησιαστικοί γκάνγκστερ»; Ίσως τελικά να μπορέσουν να εξιλεωθούν για την ιστορική τους ενοχή στην Κοπεγχάγη;
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:
Έχει πλέον κατατεθεί επισήμως έφεση στη Σύνοδο της ROCOR. Η έφεση αυτή, καθώς και η συνοδευτική επιστολή που την επεξηγεί, είναι διαθέσιμες για λήψη παρακάτω (113).
Παράλληλα, κυκλοφορεί επιστολή προς αρμόδια στελέχη του Πατριαρχείου Μόσχας, η οποία προορίζεται για συλλογή υπογραφών· με αυτήν ζητείται από τον Πατριάρχη να προτείνει στον Πρώτο Ιεράρχη της ROCOR, Νικόλαο, τη σύσταση κοινής επιτροπής για την αναζήτηση μιας «δίκαιης ειρήνης» στην Κοπεγχάγη. Το έγγραφο αυτό είναι διαθέσιμο για λήψη παρακάτω (114).
Προτείνω, σε περίπτωση που η ROCOR αρνηθεί μια τέτοια κοινή επιτροπή, το Πατριαρχείο Μόσχας να «ανεβάσει τον πήχη» και να προτείνει, αντ’ αυτού, μια κοινή επιτροπή για τη διερεύνηση νέων κανόνων που θα διέπουν τη δυσφημιστική χαρακτηριοποίηση της «Αγίας Ρωσίας» ως «εθνοφυλετισμού». Και αν η ROCOR αρνηθεί και αυτό, το Πατριαρχείο θα πρέπει απλώς να θεσπίσει μονομερώς τους εν λόγω νέους κανόνες, ασκώντας την εξουσία που του παρέχει το άρθρο 10 της «Πράξης Κανονικής Κοινωνίας» με τη ROCOR.
108. «Οι Δανοί προσήλυτοι δημιουργούν συγκρούσεις στη Ρωσική Εκκλησία». Kristeli Dagblad, Εκκλησία και Πίστη, 14 Αυγούστου 2026.
109. «Ρώσοι με μικρό R», A. Esbjørnsen, Weekendavisen, 6 Αυγούστου 2025.
110. Αρχιερέας S. Plekhov, Η Τσαρική Εκκλησία στο Δανικό Βασίλειο. Ρωσική Λίρα, 2019, ISBN 978-5-6043180-1-0.
111. Απόφαση του Ανατολικού Ανώτατου Δικαστηρίου της Δανίας στην υπόθεση 434/1972. (Διαθέσιμο για λήψη παρακάτω)
112. Κλήτευση στην αστική υπόθεση της Δανίας BS-36614/2026-KBH, Casad κ.ά. εναντίον Michael Arndt. (Διαθέσιμο για λήψη παρακάτω).
113. Συνοδευτική επιστολή που περιλαμβάνει την παρουσίαση και το αίτημα κανονικής έφεσης προς τη Σύνοδο της ROCOR, 9 Σεπτεμβρίου 2026. (Διαθέσιμο για λήψη παρακάτω)
114. Επιστολή προς στέλεχος του Πατριαρχείου Μόσχας, 14 Σεπτεμβρίου 2026, για την οποία ζητούνται υπογραφές στήριξης. (Διαθέσιμο για λήψη παρακάτω)
Σχολιάστε