Τι συμβαίνει στον ορθόδοξο κόσμο σήμερα; Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει δημιουργήσει μια στάση «αναμέτρησης» με το Πατριαρχείο Μόσχας. Ένα από τα δύο, αναγκαστικά, όπως παραδέχονται όλα τα μέρη της διαμάχης, εξυπηρετεί ανοιχτά τα συμφέροντα του Σατανά.
Αλλά ποιο από τα δύο είναι;
(α) Ορθόδοξος ατομικισμός.
Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, η θεολογία του «ρωσικού κόσμου» είναι «ανίερη και αιρετική». (87) Αυτή η θεολογία βασίζεται στην ιδέα ότι ο «ρωσικός λαός», που περιλαμβάνει γενετικά αδιάκριτους Ουκρανούς και Λευκορώσους, αφιερώθηκε από τον Θεό σε μια ειδική, ιερή αποστολή οικοδόμησης (και στον μετακομμουνιστικό κόσμο της αναδόμησης) της «Αγίας Ρωσίας».
Μια σχετική πτυχή της θεολογίας του «ρωσικού κόσμου» είναι ότι η Ανατολική Ορθοδοξία ορίζει έναν «διεθνικό πολιτισμικό χώρο» που χαρακτηρίζεται από αυτό που πολλοί αποκαλούν «ρωσική ψυχή», είτε αναφερόμενοι σε Σέρβους είτε σε Βούλγαρους είτε ακόμα και σε μη Σλάβους Γεωργιανούς ή Ρουμάνους.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, από την άλλη πλευρά, μπορεί δικαίως να ονομαστεί το κέντρο της «Δυτικής Ορθοδοξίας». Τουλάχιστον το 70% των Ορθόδοξων Χριστιανών στις ΗΠΑ βρίσκονται επίσημα υπό την πνευματική του δικαιοδοσία. (88) Η πατρίδα του, η Ελλάδα, γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού, είναι, συνταγματικά, επίσημα μια «ορθόδοξη χριστιανική» χώρα. Ωστόσο, ως πολιτική πραγματικότητα αυτό σαφώς δεν ισχύει πλέον. Η Ελλάδα μπορεί να συγκριθεί σε κάποιο επίπεδο με τη Δανία, της οποίας η «χριστιανική» «κρατική εκκλησία» αποτελεί το 72% του πληθυσμού, εκ του οποίου μόνο το 15% συνεχίζει να πιστεύει στη «θεϊκή δύναμη». (89) (Συζητήθηκε στην ανάρτηση 16 «Ω, ας πούμε, κυματίζει ακόμα αυτό το λάβαρο που κρατάει ο Ιησούς;» και 20 «Η ρωσο-ορθόδοξη κρίση στην Κοπεγχάγη».)
Το κύριο χαρακτηριστικό που διακρίνει τη «Δυτική Ορθοδοξία» από την «Ανατολική Ορθοδοξία» και τον «ρωσικό κόσμο» είναι το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι αμαρτωλοί που αγωνίζονται να είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πρέπει να εργάζονται για να ΕΙΝΑΙ η προσευχή τους και να «αγαπούν τον πλησίον τους ως τον εαυτό τους». Ο Βαρθολομαίος διδάσκει στους πιστούς ότι είναι απολύτως εντάξει να «ακολουθούν τη ροή» των δυτικών κοινωνιών του «οικονομικού θαύματος του Ρήγκαν», του «μηχανικού καπιταλισμού» και της «λατρείας του ατομικισμού» καθώς ζουν τη ζωή τους στη γη. Η θεολογία του μπορεί εύλογα να ονομαστεί «ορθόδοξος ατομικισμός».
Ο «ορθόδοξος ατομικισμός» του Πατριάρχη Βαρθολομαίου γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής στις ΗΠΑ, ειδικά στους νέους Αμερικανούς (90). Με την πρώτη ματιά, αυτό φαίνεται σαν μια θετική εξέλιξη. Οι Αμερικανοί έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι η Ορθοδοξία είναι απείρως πιο ουσιαστική και ικανοποιητική από τον Προτεσταντισμό. Ωστόσο, στην καθημερινή ζωή, έξω από το μυστήριο της συνάθροισης, «ακολουθούν τη ροή» της κοινωνίας του «οικονομικού θαύματος του Ρήγκαν», καταβάλλοντας ελάχιστη ή καθόλου προσπάθεια να θεραπεύσουν τη θεμελιώδη αμερικανική πνευματική ασθένεια – την «αίσθηση του προσωπικού χώρου» (που περιγράφεται λεπτομερώς στην ανάρτηση 22).
Ένα από τα κεντρικά θέματα αυτού του ιστολογίου είναι ο «μηχανικός καπιταλισμός» και το «οικονομικό θαύμα του Ρήγκαν» ως πολιτική και οικονομική τάξη που έχει αποκτήσει σατανικό χαρακτήρα. (Για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. ανάρτηση 18, «Αφαίρεση της παύλας από τον όρο Χριστιανός-Σατανιστής»).
Ο «ορθόδοξος ατομικισμός» πείθει τους αμαρτωλούς που λαχταρούν τον Χριστιανισμό ότι σε τέτοιες κοινωνίες μπορεί κανείς πραγματικά να αποκτήσει μια ορθόδοξη χριστιανική καρδιά ζώντας ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ από το να κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα. Αυτό το «άλλο», για να χρησιμοποιήσουμε τον ίδιο τον όρο του Βαρθολομαίου, είναι «ανίερο και αιρετικό».
(β). Ο «ρωσικός κόσμος».
Αντίθετα, στην περίπτωση της Ανατολικής, το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να εργαστούν οι αμαρτωλοί που αγωνίζονται να γίνουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί χαρακτηρίζεται από το μυστηριώδες πνευματικό φαινόμενο της «σομπορνόστ», η οποία παραμένει μέρος του «κοινωνικού ιστού» μετά από 1000 χρόνια Ορθόδοξου Χριστιανισμού. (Συζητήθηκε στην ανάρτηση 21, «Σομπορνόστ» – το πνευματικό συστατικό της οικονομίας στη ρωσική κοινωνία.) Μπορώ προσωπικά να το βεβαιώσω αυτό. Είμαι ο ίδιος Αμερικανός που ζει στη Ρωσία ως αυτοαποκαλούμενος «πνευματικός πρόσφυγας» (δηλαδή, πολιτικός πρόσφυγας που έχει επιστρέψει πνευματικά στην πατρίδα του). Η «σομπορνόστ» είναι το θεμελιώδες πολιτισμικό χαρακτηριστικό του «ρωσικού κόσμου».
Η «σομπορνόστ», από όλες τις απόψεις, έχει μειωθεί σημαντικά στη Ρωσία σε σύγκριση με αυτό που ήταν κάποτε στις προκομμουνιστικές ημέρες της «Αγίας Ρωσίας» και ακόμη και στις κομμουνιστικές και στις πρώτες μετακομμουνιστικές ημέρες. Και πράγματι, η συνεχιζόμενη «επίθεση» στην «σομπορνόστ» μπορεί να αποδοθεί ως επί το πλείστον στο δυτικού τύπου σύστημα καταναλωτικού καπιταλισμού που επιβλήθηκε βίαια στη Ρωσία από τη Δύση μετά την πτώση των κομμουνιστών.
Αλλά, τουλάχιστον προς το παρόν, η «σομπορνόστ» παραμένει σε ένα επίπεδο επαρκές για να υποστηρίξει τους αμαρτωλούς που αγωνίζονται να γίνουν Χριστιανοί στο ορθόδοξο χριστιανικό πνευματικό έργο καθώς «κολυμπούν ΜΕ το ρεύμα» της κοινωνίας. Είναι αδύνατο να υπερεκτιμηθεί η βαθιά σημασία αυτού. Η «σομπορνόστ» παρέχει αυτό που αποκαλώ «ευλογημένο μέσο» – μια «πνευματική ενότητα» που υπάρχει στον «χώρο μεταξύ» των «δύο κόσμων» του «αρσενικού» και του «θηλυκού» που ορίζονται από τη «βαρύτητα της σάρκας» (δηλαδή, τα «πάθη της σάρκας»).
(Σημειώστε ότι υπάρχουν μόνο «δύο κόσμοι» και όχι 72, όπως συμβαίνει στην «ελεύθερη και δημοκρατική» Δύση του Βαρθολομαίου με την τάση της για αυτό που ο Πρόεδρος Πούτιν έχει ονομάσει «τρομοκρατία φύλου».) Νομίζω, επομένως, ότι είναι απολύτως εφικτό απλώς να συνεχιστεί η «ευλαβής αγρυπνία» που πραγματοποιείται από το «λειτουργικό μυστήριο» στην καθημερινή ζωή, στους δρόμους. Σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο, είναι δυνατό να ζήσει κανείς με ειρήνη και μετάνοια, εργαζόμενος να ΕΙΝΑΙ η προσευχή του και να νικήσει τα πάθη της σάρκας του «αγαπώντας τον πλησίον σου ως τον εαυτό του», χρησιμοποιώντας φυσικά διαφορετικές μεθόδους στην περίπτωση της «γυναικείας» πλησίον του σε σύγκριση με τον «άνδρα» πλησίον του. Το αποτέλεσμα αυτής της εργασίας είναι ότι κάποιος φτάνει συνειδητά στο «ευλογημένο μέσο» και, με αυτόν τον τρόπο, ενισχύει περαιτέρω την ίδια την «σομπορνόστ» που το έκανε αυτό δυνατό. (Συζητήθηκε στην ανάρτηση 17 «Το φαινόμενο του «μέτρου της μαγιάς»».)
Η άποψη από το «ευλογημένο μέσο» είναι ταπεινωτική, εμπνέει δέος, κόβει την ανάσα. Κάποιος συνειδητοποιεί την αγάπη του Δημιουργού που πέφτει πάνω μας σε μια παρατεταμένη εμπειρία «λειτουργικού χρόνου» στην καθημερινή ζωή. Από την εμπειρία μου, τίποτα παρόμοιο δεν είναι εφικτό στις ΗΠΑ, επειδή το επίπεδο πνευματικής συνοχής που απαιτεί αυτό απλά δεν υπάρχει μέσα στη «λατρεία του ατομικισμού» της Δύσης του Βαρθολομαίου.
Κατά την εμπειρία μου, το ίδιο πνευματικό έργο που με οδηγεί στο «ευλογημένο μέσο» κολυμπώντας ΜΕ το ρεύμα της ρωσικής κοινωνίας απαιτεί έναν σχεδόν σισύφειο αγώνα για να «κολυμπήσει κανείς αντίθετα» στις ΗΠΑ. Και ακόμα και τότε, μπορεί κανείς μόνο πολύ σύντομα να βιώσει την επίγνωση της αγάπης του Δημιουργού που πέφτει πάνω μας. (Συζητήθηκε στην ανάρτηση 5, «Το να είσαι το «μέτρο της μαγιάς» στην καραντίνα της Αμερικής: Η Προσευχή του Είμαι εν Χριστώ στο στήθος.»)
(γ). Ο θρίαμβος της ειρήνης.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ισχυρίζεται ότι προσεύχεται αδιάκοπα για τον «θρίαμβο της ειρήνης». (87) Δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί, αν ήταν αρκετά μεγάλος για να ξέρει πώς να προσεύχεται το 1941, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση, για ποια πλευρά θα προσευχόταν;
Προσεύχεται ανοιχτά για την πλευρά του ΝΑΤΟ σε αυτό που αποκαλεί «ρωσική εισβολή στην Ουκρανία». Κι όμως δεν βρίσκει κανένα λάθος στις ΗΠΑ (από την οποία προέρχεται σχεδόν όλη η χρηματοδότησή του) οι οποίες γνώριζαν πολύ καλά ότι ΑΥΤΕΣ προκαλούσαν ΣΚΟΠΙΜΑ τον αναπόφευκτο πόλεμο προκειμένου να «τέντωμα» της Ρωσίας (91) – μια πράξη που υπολόγισε λανθασμένα ότι παρείχε τα μέσα για την κατάρρευση της μετά τον Γέλτσιν τάξης στη Ρωσία.
Ο Βαρθολομαίος ισχυρίζεται ότι θέλει μόνο «τον θρίαμβο της ειρήνης», (87) ακόμη και όταν η «αναμέτρηση» του με το Πατριαρχείο Μόσχας έχει «φουντώσει τις φλόγες» της ευρωπαϊκής πορείας προς τον πόλεμο με τη Ρωσία. Τώρα, καθώς ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης του «οικονομικού θαύματος του Ρήγκαν», όλες οι δυτικές κοινωνίες του «οικονομικού θαύματος του Ρήγκαν» έχουν γίνει λίγο-πολύ πανομοιότυπες ως προς τον χαρακτήρα διακυβέρνησης, βασισμένες σε λίγο-πολύ άνευ νοήματος «δημοκρατικές διαδικασίες». Όλες έχουν εξαιρετικά αντιδημοφιλείς (και απελπισμένες) κυβερνήσεις. Όλοι παρελαύνουν ενωμένοι, με επικεφαλής τον βασιλιά Κάρολο της Βρετανίας, ο οποίος καλεί ανοιχτά τις ΗΠΑ να προετοιμαστούν για την «αναμέτρηση» με τους κακούς Ρώσους. (92) Η Βρετανία του βασιλιά Καρόλου είναι η ίδια Βρετανία που εμπόδισε την «Αγία Ρωσία» να ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους όχι μία, όχι δύο αλλά τρεις φορές (93). Είναι η ίδια Βρετανία που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καταστροφή της «Αγίας Ρωσίας» μέσω της ανατροπής του Τσάρου Νικολάι Β’ (93), στην προώθηση της αιώνιας έχθρας της για τη Ρωσία (94).
Ο Βαρθολομαίος σαφώς δεν ανησυχεί τόσο πολύ για την προοπτική εκατομμύρια νεαρών Ευρωπαίων να σταλούν να πεθάνουν πολεμώντας τη Ρωσία όσο για την προοπτική ότι αυτοί οι ίδιοι νεαροί Ευρωπαίοι θα μπορούσαν, αντ’ αυτού, να αγωνιστούν για να απελευθερωθούν από τη δική τους σατανική πολιτική οικονομική τάξη – την ίδια δυτική τάξη που ο Βαρθολομαίος υποστηρίζει ανοιχτά, ενθαρρύνοντας τους πιστούς να υπακούουν και να «ακολουθούν τη ροή» μέσα τους στην πρακτική του «ορθόδοξου ατομικισμού».
Ο ισχυρισμός του Βαρθολομαίου είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΨΕΥΔΗΣ και πιστεύω σχεδόν σίγουρα ΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ότι οι Ρώσοι «εκκλησιαστικοί παράγοντες έχουν υιοθετήσει και επαναλάβει» τη θεολογία του «ρωσικού κόσμου» επειδή «υποτάσσονται στις επιταγές των πολιτικών αρχών». (87) Μπορώ να το ισχυριστώ αυτό με απόλυτη βεβαιότητα, από πρώτο χέρι, προσωπική γνώση, ζώντας όπως εγώ στη Ρωσία και γνωρίζοντας πάρα πολλούς ειλικρινείς, ταπεινούς Ρώσους Ορθόδοξους ιερείς που ενώνονται με τη συντριπτική πλειοψηφία του κλήρου στην υποστήριξη αυτής της θέσης.
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί σοβαρά ότι «το σύστημα» στη Ρωσία είναι καλό. Δεν είναι. Είναι σαφώς στο δρόμο προς το ίδιο είδος «μηχανικού καπιταλισμού» που σατανοποίησε τη Δύση. Και θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει ακόμη χειρότερο από την προσπάθεια της Δύσης να δημιουργήσει έλεγχο του πληθυσμού σε κομμουνιστικό στιλ χωρίς να παρέχει κανένα από τα πολύ πραγματικά πρακτικά οφέλη της κομμουνιστικής κοινωνίας.
Αυτό όμως που μπορεί να υποστηριχθεί είναι ότι «το σύστημα» στη Ρωσία ΜΠΟΡΕΙ να αλλάξει πορεία και να μεταρρυθμιστεί αφού ολοκληρώσει την υπεράσπισή του από την «ανίερη» προσπάθεια της Δύσης να «διαιρέσει και να κατακτήσει» τον «ρωσικό κόσμο». Δεν είναι ακόμα πολύ αργά για να διατηρηθεί η «σομπορνόστ», στη Ρωσία. Η προσπάθεια να γίνει αυτό είναι ένα κεντρικό θέμα αυτού του ιστολογίου. (Συζητήθηκε στην ανάρτηση 19 «Εμπροσθοφυλακή της «Οικονομίας της Ζωής» – «Ένωση Εργατών εντός του Οικονομικού Σώματος της Ρωσίας».)
87. «Ο Εκ. Πατρ. Βαρθολομαίος στο Σαββατοκύριακο TA NEA: «Γιατί να φοβάμαι τη ρωσική προπαγάνδα;»», Orthodox Observer, 26 Ιανουαρίου 2026.
88. «Ενοποίηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική», Ancient Faith Blogs, 30 Σεπτεμβρίου 2014
89. «Γιατί οι Δανοί και οι Σουηδοί είναι τόσο άθρησκοι;», P. Zuckerman (2009) Nordic Journal of Religion and Society 22(1):55.
90. «Τα στασίδια της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι γεμάτα με νεοφώτιστους», The New York Times, 19 Νοεμβρίου 2025.
91. Τέντωμα της Ρωσίας: Ανταγωνισμός από πλεονεκτικό έδαφος, R. Cohen et al. Rand Corporation (2019)
92. «Ο Βασιλιάς Κάρολος επαινεί το ΝΑΤΟ και προτρέπει σε υπεράσπιση της Ουκρανίας σε κεντρική ομιλία κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Τραμπ», The Guardian, 28 Απριλίου 2026.
Σχολιάστε