Αν εξακολουθείτε να διαβάζετε, σημαίνει ότι έχετε συνειδητοποιήσει ότι πράγματι έχετε ένα «πνεύμα». Επομένως, είναι σκόπιμο να το πάω ένα βήμα παραπέρα και να προτείνω ότι δεν μπορείτε ποτέ να απαντήσετε πραγματικά στην ερώτηση «ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;» χωρίς να λάβετε υπόψη αυτό το μέρος της τριάδας σας.
Γνωρίζοντας το πνεύμα σας, το οποίο είναι ένα απαραίτητο βήμα για να γνωρίσετε το «εγώ» σας, πρέπει να θυμάστε ότι η φωνή του είναι χαμηλή. Απαιτείται μια συνειδητή προσπάθεια για να διακρίνετε το «σήμα» του «πνεύματος» από τον «θόρυβο» του συνεχούς κομπρεσέρ του δυνατού και άστατου «μυαλού» σας.
Είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι, φαίνεται ότι το έχετε κάνει αυτό σε κάποιο βαθμό. Στην περίπτωσή σας, νομίζω ότι το «πνεύμα» σας πιθανότατα διέπει αυτό που κάνετε με την αγάπη σας. Έτσι, όταν εξετάζουμε την αγάπη σας για τον γιο σας και την αγάπη σας για το windsurfing και άλλες περιπέτειες που επικεντρώνονται στο σώμα, αυτό αντανακλά, νομίζω, τη συνολική επιρροή του «πνεύματός» σας.
Υπάρχει όμως ένα πιο συγκεκριμένο στοιχείο: η «συνείδηση», η «δύναμη του πνεύματος», την οποία πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, αγνοούν ή αντιμετωπίζουν με αδιαφορία.
Το «πνεύμα» μπορεί να «αναπτυχθεί» ή όχι, ανάλογα με το τι κάνετε με αυτό. Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν έχει σημασία. Αυτή είναι η λογική συνέπεια της πεποίθησης ότι «είμαι το σώμα μου». Το «βιοϊατρικό μοντέλο» θα είναι πάντα σε θέση να παρέχει μια εξήγηση για το ΠΟΙΟΣ είστε. Αυτή είναι η αρμοδιότητα των λεγόμενων «επιστημών» της «ψυχολογίας» και της «ψυχιατρικής».
Μπορείτε να βρείτε βουνά βιβλιογραφίας για την «ψυχολογία». Αλλά στο τέλος, αν δεν λαμβάνει υπόψη τον ρόλο του «πνεύματός» σας, έχει πολύ περιορισμένη χρήση για την «αυτογνωσία».
Σας προσκαλώ, λοιπόν, να βγάλετε από το μυαλό σας το «βιοϊατρικό μοντέλο» και την «ψυχολογία» και να ακούσετε τη δική μου εκδοχή της ιστορίας, βασισμένη στην εμπειρία και σε αυτό που αποκαλώ «θρησκευτικό τρόπο έρευνας»: Ο «θρησκευτικός τρόπος έρευνας» δεν έρχεται σε σύγκρουση με τον «επιστημονικό τρόπο έρευνας». Είναι μια ουσιαστικά υποκειμενική διαδικασία μέσω της οποίας κάποιος αποκτά νέα γνώση χρησιμοποιώντας υποκειμενικές μεταφορές για να εξηγήσει τη δική του υποκειμενική εμπειρία. Αυτό δεν διαφέρει εντελώς από τον τρόπο με τον οποίο οι «επιστήμονες» αποκτούν νέα γνώση χρησιμοποιώντας αντικειμενικές μεταφορές για να εξηγήσουν τα αποτελέσματα των αντικειμενικών πειραμάτων τους. Θα μπορούσαμε ακόμη και να πούμε ότι ο «θρησκευτικός τρόπος έρευνας» μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε μια «επιστήμη της προσευχής» που βασίζεται στον «αυτοπειραματισμό» με «μεθόδους προσευχής» και που είναι τουλάχιστον τόσο «επιστημονική» όσο η «ψυχολογία».
Λίγο μετά την «εμπειρία μου στην είσοδο» με τον ταοϊστικό διαλογισμό για το τίποτα, ανακάλυψα την «εσωτερική χριστιανική» διδασκαλία της «ταυτότητας». Τελικά συνειδητοποίησα ότι ήταν πράγματι αλήθεια. Όταν η τριάδα μας δεν είναι μία, δηλαδή, όταν το «πνεύμα», ο «νους» και το «σώμα» δεν είναι συν-συγχρονισμένα (δηλαδή, τις περισσότερες φορές για τους περισσότερους ανθρώπους), όλοι έχουμε πολλές διαφορετικές «καταστάσεις προσωπικότητας», σε διαφορετικές συνθήκες. Θα ονομάσω καθεμία από αυτές τις «καταστάσεις προσωπικότητας» «εγώ-των-στιγμών». Ο καθένας μας έχει κυριολεκτικά εκατοντάδες από αυτές. Έτσι, προκύπτει το ερώτημα, όταν μιλάμε για τον εαυτό, για ποιο «εγώ-της-στιγμής» μιλάμε;
Κάθε σώμα έχει το δικό του μυαλό, φυσικά. Μερικά από αυτά τα «εγώ-των-στιγμών» κυριαρχούνται από το σώμα, μερικά κυριαρχούνται από το «νου». Μερικά από αυτά είναι αρκετά δυσάρεστα. Ωστόσο, δεν είναι δύσκολο να απελευθερωθούμε από αυτές μόλις τις αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας. Ένα απλό κόλπο είναι να συγκεντρώσουμε αρκετές «καταστάσεις προσωπικότητας» για να πούμε «αυτός δεν είμαι εγώ» στον δυσάρεστο μας. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να σημειώσουμε πρόοδο «εργαζόμενοι πάνω στον εαυτό μας», απλώς μην επιτρέποντας σε κάθε σκέψη ή τάση να «δηλώνεται ως Εγώ». Απλώς πείτε «αυτό δεν είμαι εγώ» στο δυσάρεστο «εγώ της στιγμής» και αυτό θα εξαφανιστεί. Αυτή η διαδικασία θα επιταχυνθεί όταν επιτρέψουμε στη «συνείδησή» μας να έχει τη «φωνή» της.
Μια δύσκολη πτυχή της εργασίας για την επίτευξη ενότητας στην τριάδα μας και έτσι να γνωρίσουμε τον Εαυτό μας είναι ότι το «πνεύμα» μας είναι αρχικά μόνο ένα είδος «δενδρυλλίου», το οποίο γενικά δεν «αναπτύσσεται» καθόλου, χωρίς «θρέψη» και «άσκηση» που απαιτεί ενεργή προσπάθεια. Η «ανάπτυξη του πνεύματος» περιλαμβάνει τη σταδιακή απόκτηση όλο και μεγαλύτερου ελέγχου πάνω στο «σώμα» και το «νου». Για πολλούς από εμάς, το «πνεύμα» δεν αρχίζει καν να «αναπτύσσεται» μέχρι να αναπτυχθεί πλήρως το σώμα μας.
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να «ασκήσετε» και να «θρέψετε» το «πνεύμα» σας. Ο διαλογισμός και η ενατένιση της φύσης είναι και οι δύο θεμιτοί τρόποι. Αλλά εστιάζω στη διαδικασία της «προσευχής», επειδή από την εμπειρία μου είναι μια πολύ πιο ισχυρή μέθοδος.
Με τον όρο «προσευχή», εννοώ την προσπάθεια του «πνεύματος» να συντονιστεί και να λάβει την «αγάπη του Δημιουργού», την οποία οι «εσωτερικοί Χριστιανοί» αποκαλούν «ακτίνα της δημιουργίας». Μπορούμε να θεωρήσουμε την «Αγάπη του Δημιουργού» ως το «πνευματικό ισοδύναμο» αυτού που οι «επιστήμονες» αποκαλούν «ακτινοβολία υποβάθρου 3K».
Αν και η «προσευχή» είναι ένα ευρύ θέμα, εστιάζω σε αυτό με το οποίο είμαι προσωπικά εξοικειωμένος. Ένας από τους στόχους εδώ είναι η απόλυτη πνευματική μεταμόρφωση του ατόμου. Η προσευχή πρέπει να ελέγχεται κυρίως από το «πνεύμα» κάποιου. Αυτό το έργο διδάσκει ότι υπάρχουν μεσάζοντες (Άγιοι) που μπορούν και θα σας βοηθήσουν (αν το ζητήσετε) στη διαδικασία λήψης «της αγάπης του Δημιουργού». Τα εικονίδια που χρησιμοποιούνται για αυτόν τον σκοπό μπορούν να θεωρηθούν κυριολεκτικά «πνευματικές τεχνολογίες». Αυτό το έργο περιλαμβάνει μια μακρά διαδικασία αγώνα με αυτό που υπάρχει μέσα σας που εμποδίζει την «προσευχή» σας, δηλαδή, αυτό που εμποδίζει την ικανότητά σας να συντονιστείτε και να λάβετε «την αγάπη του Δημιουργού».
Η πηγή του «εμποδίου» συνήθως λέγεται ότι είναι η «αμαρτία». Φυσικά, υπάρχουν πολλές διαφορετικές συζητήσεις για την «αμαρτία». Νομίζω ότι είναι ατυχές το γεγονός ότι έχει γίνει ευρέως κατανοητή ως μια λίστα με κακά πράγματα που μπορείτε να κάνετε. Κατά τη γνώμη μου, είναι πιο ακριβές να πούμε ότι ένα μέγεθος δεν ταιριάζει σε όλους. Το ερώτημα είναι τι μέσα σας εμποδίζει την «προσευχή» σας. Εργαζόμενοι εναντίον της και με «βοήθεια από πάνω», μπορείτε να απελευθερωθείτε από την «αμαρτία», έτσι ώστε η «προσευχή» σας και μαζί με αυτήν το «πνεύμα» σας να δυναμώνει όλο και περισσότερο.
Το πρώτο βήμα για να δείξετε ενεργό ενδιαφέρον για την «προσευχή» και πώς μπορεί να καθοδηγήσει την «αυτοερεύνησή» σας και τελικά την «πνευματική σας μεταμόρφωση» είναι να βιώσετε μόνοι σας πώς είναι να συντονίζεστε και να λαμβάνετε «την αγάπη του Δημιουργού».
Χρειάζεται πολλή αυτοεξερεύνηση για να προσδιορίσετε τι «εμπόδιζε την προσευχή σας». Και αυτό, φυσικά, αλλάζει με τον χρόνο και την προσπάθεια, καθώς η «προσευχή» γίνεται πιο δυνατή. Εδώ προτείνω μια πολύ απλή προσέγγιση για ανθρώπους σαν εσάς που εξακολουθούν να είναι σκεπτικοί σχετικά με την ίδια την ύπαρξη της «αγάπης του Δημιουργού». Σε αυτήν την περίπτωση, είναι σημαντικό να επιτύχετε τουλάχιστον μια «εμπειρία πόρτας», όταν αποκτάτε μια αίσθηση κάτι νέου όταν πετυχαίνετε στην «προσευχή». Μετά από αυτό, νιώθοντας, αναγνωρίζετε το «σήμα» που προσπαθείτε να διακρίνετε ανάμεσα στον «θόρυβο». Η κύρια δουλειά εδώ είναι η εξής: μόλις νιώσουμε το «πνεύμα» μας, προσπαθούμε να κατευθύνουμε την προσοχή μας εκεί, απενεργοποιώντας τις σκέψεις, λέγοντας «αυτό δεν είμαι εγώ» σε αρνητικά συναισθήματα και άλλες σκέψεις. Στη συνέχεια, όταν νιώσουμε ότι όλη η εσωτερική καταιγίδα έχει καταλαγιάσει, ΖΗΤΟΥΜΕ την «αγάπη του Δημιουργού», για παράδειγμα, απλώς λέγοντας ειλικρινά «Κύριε, ελέησέ με».
Ένας πολύ απλός τρόπος για να επιτύχουμε αυτή την «εμπειρία της πόρτας» είναι να παρακολουθήσουμε την Ορθόδοξη λειτουργία, τουλάχιστον μέχρι να ψαλεί η Κυριακή Προσευχή από όλους. Στην περίπτωσή μου, πήγα μία φορά και δεν σταμάτησα ποτέ. Μην δίνετε ακόμα προσοχή στα λόγια που λέγονται ή στις πεποιθήσεις που εμπνέουν αυτή την προσπάθεια. Απλώς ξεκινήστε παρακολουθώντας την ως μια πρώτη «μέθοδο προσευχής» για να εμπλουτίσετε την αυτοεξέτασή σας. Όλοι εκεί προσπαθούν να προσευχηθούν και να ενσωματώσουν την «προσευχή» τους σε ολόκληρο το σώμα τους, δηλαδή να συνδεθούν με την «προσευχή». Όλοι εκεί αγωνίζονται να κατακτήσουν τα πράγματα μέσα τους που «σταματούν στο δρόμο της προσευχής τους». Πηγαίνετε εκεί και κάντε το ίδιο. Παλέψτε με την αρνητικότητά σας. Όπως ακριβώς και στον διαλογισμό για το τίποτα, απενεργοποιήστε τη σκέψη σας. Να θυμάστε την αγάπη που νιώθετε για τον γιο σας και προσπαθήστε να νιώθετε το ίδιο για όλους τους άλλους εκεί γενικά, και ιδιαίτερα για όποιον εκεί απέναντι στον οποίο έχετε κάποια αρνητική αντίδραση. Αυτή είναι, άλλωστε, μια «άσκηση» για το «πνεύμα». Έτσι, αν βαρεθείτε, εντοπίστε την πηγή αυτού του συναισθήματος στον εαυτό σας (δηλαδή, εντοπίστε το «εγώ της στιγμής» που βαριέται) και στη συνέχεια αναγκάστε το να αγαπήσει αντ’ αυτού (ή τουλάχιστον πείτε του «δεν είμαι εγώ»). Αυτή η «μέθοδος προσευχής» θα είναι αποτελεσματική ακόμα κι αν δεν κάνετε τις χειρονομίες, όπως το σταυροκόπημα και την υπόκλιση, που γίνονται καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας. Αν και πρέπει να σημειωθεί ότι αυτές οι χειρονομίες είναι πολύ χρήσιμες για να βοηθήσουν στην ενσωμάτωση της «προσευχής» σε ολόκληρο το σώμα σας.
Σχολιάστε